સ્પંદન

એમ મોઢામોઢ બધુંજ પૂછાય નહિ
હા કહેશે કે ના? કાંઈ કહેવાય નહિ
કરવાને તો ઈશારાથીય વાતો થાશે
મોઘમ રહેવામાં કાંઈ સમજાય નહિ
મૌનના ધબકારમાં અક્ષરો અમાપ
સ્પંદનોને ત્રાજવામાં તોળાય નહિ
મોકો મળતાંજ શબ્દો ઠાલવી દીધાં
તમારા વગર જિંદગી જીવાય નહિ
એના એકરારને કાન તરસ્યા મારા
આશ રાખી કે ઇન્કાર રેલાય નહિ
એ આખરે માત્ર એટલુંજ બોલી કે
મોડા પડ્યા ભઇ, હવે કાંઈ થાય નહિ

Advertisements

માણસ

માણસ… …

મોંઘી જણસ ?! કે –

સળગતું ફાનસ ?!

માણસ…

હાલતો માણસ… ચાલતો માણસ,

પડતો માણસ ને આખડતો માણસ.

ટોળાનો માણસ, ખોળાનો માણસ;

ભટક્તો માણસ તે અટકતો માણસ.

સાચો માણસ – કાચો માણસ,

ખોટો માણસ તે મોટો માણસ.

જીવતો માણસ… મરતો માણસ,

જીવતાં જીવતાં મરતો માણસ,

મરતાં મરતાં જીવતો માણસ.

માણસ…

આ માણસ જુદો,

પેલો માણસ જુદો.

માણસ – માણસે માનસ જુદો,

માણસ – માણસના માનસને ખૂંદો,

માણસ – માણસમાં ફરક ઘણો,

માણસ – માણસની પરખ જાણો.

અસ્તિત્વ

ઉછીનો લઉં છું શ્વાસ તમામ,

ઉછીનો પોતાપણાનો અહેસાસ તમામ.

મને ધીરનારો છે ઉપરવાળો,

બહુ છે મોટું કામકાજ તમામ.

છોને ઉધારની જિંદગી જીવતો,

રોકડામાં છે મારો હિસાબ તમામ.

અણુએ અણુમાં એનો હિસ્સો છે,

એના-મય છે અહીં ચીજો તમામ.

જો અસ્તિત્વ એનું હોય !? તો કેમ –

ધરતી પર છે આટલાં દુઃખદર્દ તમામ ?

અસ્તિત્વ જો એનું નથી !? તો કઈ રીતે –

ચાલતો આ સકલ વિશ્વનો કારભાર તમામ ?

મેળવશો કેમ ?

મહેફિલ છે ને જામ છે,

રંગીન શાયરાના શામ છે.

ચર્ચાનો વિષય છે – ‘પ્રેમ’,

ને બેવફાઈ બદનામ છે.

ઠોકરો ખાધી છે જેમણે,

આવ્યાં એ તમામ છે.

નામ તો કોઈના ખ્યાલ નથી,

પ્રેમી’ એ જ ઉપનામ છે.

કહો એવું કે હૃદયને લાગે,

કે એવા વિચારો ને સલામ છે.

આપ્યો ના પ્રેમ? તો મેળવશો કેમ?

પામ્યો ના એ કૉ’ મકામ છે.

નિચોડ છે એટલો જ કે – ‘પ્રેમ’

લેવાનું નહીં આપવાનું નામ છે.

લાવારિસ

અતિશય ગીચ વસ્તીમાં હું રહું છું,

એયને નિજ મસ્તીમાં હું રહું છું.

ન કોઈ શિકાયત, લાગણી કે માગણીઓ,

જે પાસ છે એ ચીજ-પરસ્તીમાં હું રહું છું.

‘કોણ છું હું ?’ ખુદ ન જાણું મા-બાપ મારાં,

લાવારિસ છું તેથી બિનધાસ્તીમાં હું રહું છું.

રોજ કમાઉં ને રોજ ખાઉં ટેસથી,

લાગતું નથી કે કમબખ્તીમાં હું રહું છું.

આ શહેરમાં મારું સ્થાન છે જ ક્યાં ?

હોવા ન હોવાપણાની હસ્તીમાં હું રહું છું.

માર્યે રાખું છું હલેસાં ગમના દરિયામાં,

કાગળની જ તો કશ્તિમાં હું રહું છું.

ડૂબી ગૈ જો કશ્તિ, આંસુ વહાવશે કોણ ?

લાવારિસ છું તેથી નિરાશક્તિમાં હું રહું છું.

શબ્દ

શબ્દ એનો સ્વામી, શબ્દ એને ગમે છે.

શબ્દ એનો સાથી, શબ્દથી એ રમે છે.

શબ્દ એની સનમ, શબ્દને એ ચૂમે છે.

શબ્દ એની તલવાર, શબ્દથી એ ઝઝૂમે છે.

શબ્દ એનાં આંસુ, શબ્દથી એ રડે છે.

શબ્દ એનો હર્ષ, શબ્દથી એ હસી પડે છે.

શબ્દ એનો મિત્ર, શબ્દને ગળે લગાવે છે.

શબ્દ એનો શત્રુ, શબ્દની બાંયો ચડાવે છે.

શબ્દ એનું જીવન, શબ્દમાં એ અવસર ભાળે.

શબ્દ એનું મોત, શબ્દમાં એ કબર ભાળે.

શબ્દ એનો ‘હું’, શબ્દથી ગુમાન બતાવે છે.

શબ્દ એનો ‘તું’, શબ્દથી શિશ ઝુકાવે છે.

શબ્દ એનો મધમીઠો, શબ્દ મલમ બની જાય છે.

શબ્દ તીખો તમતમતો, શબ્દ ઘાવ કરી જાય છે.

શબ્દની સજાવી મહેફિલ, શબ્દ કેરો જામ પીધો.

શબ્દમાં ગોતી લે ને, શબ્દે-શબ્દે એક સંદેશ દીધો.

કોની મજાલ છે ?

ચલ…!

ચલ આવ હવે…!

જોઈએ કોની મજાલ છે ?

આજ કરતાં –

ઊજળી આવતી કાલ છે.

હાલ ભૂંડા ભલે હાલ છે;

દેખાવ સાવ કંગાલ છે,

બદન લોહીલુહાણ ને-

ભલે ખોડંગાતી ચાલ છે.

લડી લઇશ ભાવિ સાથે,

મારો સાથી ભૂતકાલ છે.

ડર નહીં…

એમાં વળી શું ડરવાનું ?!

આપણું ભાવિ –

તો આપણે જ ઘડવાનું.

જે વિધાતાને માન્ય હશે –

તે થઇને જ રહેવાનું…!